در ایام محرم قلبهای با معرفت به امید تو می تپد و گویا این خون حسین (ع) است که از چشمان تو جاری است. چه شکوهمند خواهد بود ظهورت و انتقام گرفتنت و چه شگفت آور است شباهت شب عاشورا و غیبت تو.
آن شب شبی بود سیاه و تاریک و طولانی. شبی که مشتاقان و یاران تنها به سپیده دم و طلوع فجر می اندیشیدند برای آنها پرده سیاه شب امانی جهت فرار نبود . برای آنان ظلمت شب جلوه گاه نور خدا بود. برای آنان سیاهی بشارت و نوید سپیده دم بود. برای آنان شب فقط انتظار آغاز روز بود . آنها غروب خورشید را آغاز طلوع خورشید امامت می دانستند و چنین بود.
ای مولای من! شب سیه غیبت تو بس طولانی گشته است. بسیاری در سیاهی این شب به سوی دنیا می گریزند. اما سپیده دم که آنان دورش می پندارند به زودی آشکار خواهد شد.
و این بار پیروزی فقط باطنی و ضمنی نخواهد بود. این بار پیروزی بر چشمهای سرها و قلبها یکباره آشکار خوهد شد. این بار تو مظلوم نخواهی بود بلکه منصور خواهی بود.
بیاییم در این شب تار غیبت برگرد نور خدا حلقه زنیم در هر کار به او اقتدا و مراجعه کنیم. در تاریکی به سوی دنیا نگریزیم و چشم به طلوع فجر بدوزیم.
امید است همچون بی وفایان آن روزها نباشیم که فقط با زبان و قلم طالب امام زمان خود بودند. به امید آینده به انتظار سر زدن فردا و برآمدن خورشید از دور دست افق و طلیعه ظهور امام منتقم برای انتقام گرفتن از دشمنان ...
...
منو بگو که فکر میکردم فقط نامه منو امام زمان (عج) در چاه می خونه!! بعد بزرگتر که شدم فهمیدم ای بابا ! من چقدر بی عقلی میکردم ... حالا دیگه می دونم هرجا که باشم براحتی می تونم باهاش حرف بزنم و حرف زدن چقدر آرامش بیشتری بهم می ده مخصوصاٌ از وقتی که فهمیدم او پدر زنده و مهربون ماست ..
مگه میشه توی این دوره زمونه کسی باشه که چنین لحظاتی رو تجربه نکرده باشه ؟
